Herwig Stas
Het begon bij mij allemaal toevallig met één haiku die ik voor de gelegenheid van een project schreef. En die bleef daarna kriebelen. Net zoals mijn katten.
•
Haiku’s en katten. Ik heb er iets mee. Veel zelfs. Mijn eerste haiku’s — ik noem het testritten — schreef ik zowat tien jaar geleden. En dit was de allereerste:
Het vuur moet blijven branden
voor de laatste balk.
Professioneel heb ik een groot deel van de wereld gezien. Van Afrika tot in Amerika en terug. Bij het schrijven van haiku’s denk ik dan ook nog vaak terug aan die reizen. Dagelijks — zoals een atleet die traint — schrijf ik. Over mensen en hun doen en laten. Over gewone dingen dus. Soms over bijzondere. En ja, ook over katten.
Tijdens de Haikuweekends van het Haikugenotschap Ya, een initiatief van Geert De Kockere, heb ik mijn pen en mijn kennis aangescherpt. Als een bevlogen leermeester bracht Geert de passie van het schrijven over. Die passie gaat nooit meer weg.
Als ik mezelf moet beschrijven, dan liefst met een haiku:
en gewiekste merels voor,
gentleman met pit.