portret

Manu Stragier

Van haiku val ik niet in slaap.

En toch, raar maar waar,
hou ik eigenlijk niet echt van haiku.
Ja. Je leest het goed.
Ik hou niet echt van haiku.
En waarom, Manu?
Ik weet het niet.
Oei, dan heb jij een probleem.
Je hebt gelijk, maar ook weer niet.
Mijn probleem is in de voorbije decennia
immers een uitdaging geworden.
Hier komt ze:
Leg aan jezelf uit, Manu,
waarom jij niet van vingerhoedpoëzie
(Joris Denoo) houdt.

Mogelijk helpt nu ook,
naast het schrijven van haiku
en het vele lezen en praten erover
de afgelopen jaren,
ya mij in mijn zoektocht
naar een degelijk antwoord
op die challenge,
zoals menig mens
het vandaag graag noemt.
Natuurlijk met haar peetvader,
mijn meester,
en ook met jou.
Dat kan niet anders.

Of misschien word ik toch nog
een hele grote aanhanger
van het kleine Japanse gedicht.
Ik heb tenslotte nog wat tijd, hé.

Heb jij nog wat ruimte in je hoofd
of in je telefoon,
bewaar er dan alvast onderstaande haiku in.
Ooit scoor je ermee.
Zoals de zeer jonge dichter van dit pareltje
heeft gedaan.

Terug